| Top sites |
|
- 1001 Kinderfeestjes - Website maken - Speur plaza - Auto spot - Gratis weblog - Nieuwe ringtones - Webcam chat - Gratis dating - Plaatjes kleurplaten - Verhuur je koophuis |
| |
| --- Archief --- |
| 25-02-2006 - ironie. Elk nieuw mobieltje, steeds weer de zelfde smsjes die ik weer bewaar steeds van een andere afzender. Gepost door: maurits op 25-02-2006 om 14:53 Klik hier om de 1 reactie(s) te bekijken. |
| 26-12-2005 - persoonlijk Niet van mij gewent maar toch. Ik schijf hier alleen als de duisternis mij overvallen heeft. Misschien is het een anonieme scheeuw naar aandacht. ik bedoel dan echte aandacht! Niet de aandacht die je van een kerk of kennis krijgt. Ik ga ook al tijden niet naar de kerk om die reden. Op dit moment is geloof niets meer dan een lege huls met gemaakte nietszeggende kontacten. God bestaat dat weet ik zeker maar al die mensen die hij gemaakt heeft had hij best iets beter mogen maken. Als je in je eentje kerst mee moet maken zonder familie en zonder vrienden omdat niemand je uitnodigd gaat er een wereld voor je open. Ooit woonde ik samen met een heeeeele goede vriendin en we hadden het goed samen! Toen kwam de vloek van de kerk.... Overgens die vriendin had al eerder iemand ontmoet waarvan ik zeker wist dat hij beter bij haar paste. Het gaat nu ook heel erg goed met haar (hun) en daar ben ik heeeeel erg blij mee! Ik ben er van overtuigd dat het egoistisch van mij was geweest om haar bij me te houden. maar ja... nu alleen... Heeft mijn leven zin? Is daar iemand die van me houd? Ik ben muziekant en misschien is dit het leven van een muziekant. Diep filosoveren over alles en daarmee de rand van je eigen graf bekijken. De waarde van je mens zijn word gemeten aan de beperking van je leven. met andere woorden; alleen met heel veel ruime bagage ben je niets. 20 jaar geleden heb ik een toneelstuk geschreven "gevecht om jou", het lijkt wel retoris. Het muziekstuk "let me go on!" lijkt wel een schreeuw uit het stuk te zijn. Deze stukken zijn in overleg met mijn onderbewuste geschreven en lijken mijn levens verhaal al te kennen. kostom het is een zwarte kerst!  Gepost door: op 26-12-2005 om 04:29 |
| 26-12-2005 - kerst Te midden zitten van een leeg land, verwaarloost door bloed en vlees, verga ik ditmaal aan geluk die ik niet gevonden heb. Ik deel de jaren:emoties en bereken de tijd naar geluk. De vragen die mijn leven zin gaven brengen lege antwoorden terug. zinnen zonder emotie in corruptheid gedompeld. hoeveel anderen zullen mij begrijpen? Ik weet het ik doe het mijzelf aan. Maar ik kan niet tegenover mijzelf liegen zoals anderen in de vaart van het leven doorgaan en niet willen nadenken. Leeg gaan ze elke dag weer uit hun bed en leven hun leven, Nee, dat is niet voor mij weggelegd. Ik wil alles uit mijn leven halen wat er in zit! Het is alleen jammer dat je dan zo diep door het stof moet om dat te bereiken. Gepost door: maurits op 26-12-2005 om 01:43 |
| 30-05-2005 - eenzaamheid Je zit op het toilet sluit je ogen. De werkelijkheid veranderd in git zwart met veel heelveel hele kleine lichtpuntjes. De duizeling in punten nemen de overhand en vormen een beeld op zoek naar je onderbewustzijn. Gedachten die niet te tellen zijn bereiken het punt dat de algemene lijn steeds duidelijker word. Angst grijpt zijn plaats, ontreddering valt over je alsof er geen plaats is voor JOU. Je zakt en de grond lijkt zich onder je te verdwijnen. Feiten en feitelijke dingen zweven voorbij. Je merkt dat de grip die je zo nodig heb ontbreekt. Je gilt en niemand komt je helpen! Alleen.... Eenzaam.... Je weet het, je voelt het maar het is zo ver weg. Tinteling maakt scheiding tussen jou en je lichaam. Oude vrienden komen kennis met je maken en vragen wie je bent. Maar zoals altijd bemerk je dat ze je niet echt willen kennen. Net als je altijd gewent bent trek je je masker op en zorg je voor die uiterlijke vertoning die je steeds verder in leven brengt. Leven? De dood die je overvalt, trekt je persoonlijkheid in vorm voor je huidige levens standaard. De vraag wie je bent verdwijnt.... Niemand wil je leren kennen, iedereen geniet van je grille verschijning en je nieuwe natuur lijkt te zijn geboren. Oude goede standaarden vervagen en de verslaving in het nieuwe standaard houden je vast. Is dit de gewichtloosheid die be(sch)(d)reven in de krant door iedereen geleefd word? Als de dood geen optie is wie houd me dan gevangen? Ik voel de klok des levens tikken danwel aftellen. Wezens zonder een gezicht maken dat de eenzaamheid in het diepst van mijn wezen als een tweesnijdend zwaard mijn persoonlijkheid in stukken snijd. Weer schreeuw ik het uit maar ik beweeg mijn mond niet. De pijn is ondraaglijk, illusies vormen tralies. De schaduw van mijn geest vertonen de gaten van afschuw. Weer schreeuw ik het uit maar het blijft stil. Ik zoek tevergeefs naar echtheid...... Wie ben ik? Waar ben ik? Wachtend op die overdonderende stem verblijf ik inmiddels met vriendelijke groet,... De leegte die steeds groter word eist dat ik mijn leven afmaak. Het as eist dat ik de vernieling concretiseer. Werkend aan de lichamelijke verplichting maakt dat mijn lichaam me terug roept. Gelukkig er is 1 iemand die wel van me houd en genoegen met me neemt. Mijn mooie lichaam... 1:32 30 mei 2005 Gepost door: maurits op 30-05-2005 om 01:42 |